Paul onderging een DBS operatie. Niet omdat het nodig was. In mijn beleving is het een misvatting dat Deep Brain Stimulation een soort laatste stap is. Bij mij deed de medicatie niet genoeg terwijl ik fysiek echt nog heel fit ben. Zo kon ik voor mijn operatie nog prima hiken en snowboarden.
Bij mij zit het ziekteproces voornamelijk als een ruis in mijn hoofd. Ik beschrijf het als een soort chaos en met training geven gaat dat niet. Sinds de operatie merk ik al dat ik rustiger ben en ook mijn verloofde merkt dat met regelmaat op. Ik merk dat de operatie mij helpt juist ook cognitief.
Ik slaap veel beter, ik ben van 25 pillen per dag naar 6 gegaan en dit is nog maar het begin. De electroden worden nog steeds bijgesteld en elke keer is het even wennen maar daarna is het beter dan ervoor. Het gaat nu al heel goed maar het gaat nog echt veel beter worden. Een Deep Brain Stimulation operatie is wat mij betreft daarom zeker geen eindstation.