Word een held en sponsor ons vandaag!

Op mijn 34ste kreeg ik de diagnose. Vol in het leven en ik deed ik fysiek zwaar werk. Ooit ben ik bij de politie begonnen en later ben ik agressietrainer en trainingsacteur geworden en ik heb mijn eigen onderneming; Bureau Plaats Delict.

Ik geef trainingen aan mensen om hen om te leren gaan met de echt moeilijke situaties in het werk. Denk aan agressie in de breedste zin. Dat is fysiek uitdagend en omdat ik niet wilde dat mensen mij anders gingen behandelen heb ik er negen jaar lang voor gekozen niet te delen dat ik parkinson heb.

Ik wilde Paul blijven en niet worden beschermd of ontzien. Dat gebeurt vaak automatisch. Mensen willen helpen maar nemen je dan onbedoeld ook werk uit handen waar je nog prima mee uit te voeten kunt en ik wilde dat écht niet.

Paul onderging een DBS opereatie. Niet omdat het nodig was. In mijn beleving is het een misvatting dat deep brain stimulation een soort laatste stap is. Bij mij deed de medicatie niet genoeg terwijl ik fysiek echt nog heel fit ben. Zo kon ik voor mijn operatie nog prima hiken en snowboarden. Bij mij zit het ziekteproces voornamelijk als een ruis in mijn hoofd. Ik beschrijf het als een soort chaos en met training geven gaat dat niet. Sinds de operatie merk ik al dat ik rustiger ben en ook mijn verloofde merkt dat met regelmaat op. Ik merk dat de operatie mij helpt juist ook cognitief. Ik slaap veel beter, ik ben van 25 pillen per dag naar 6 gegaan en dit is nog maar het begin. De electroden worden nog steeds bijgesteld en elke keer is het even wennen maar daarna is het beter dan ervoor. Het gaat nu al heel goed maar het gaat nog echt veel beter worden. Een Deep Brain Stimulation operatie is wat mij betreft daarom zeker geen eindstation.